วันละ 86,400 บาท!! ทุกคนได้เท่ากัน

ลองจินตนาการดูว่าถ้าคุณมีบัญชีธนาคารหนึ่ง ที่จะมีเงินฝากเข้ามาทุกๆวัน 86,400 บาทต่อวัน แต่เงินในบัญชีนี้จะไม่สามารถเก็บยอดเงินคงเหลือไว้ได้หรือพูดง่ายๆก็คือมันจะไม่เก็บยอดเงินข้ามไปอีกวันนึง และในตอนกลางคืนก็จะโดนถอนเงินทุกส่วนบาทที่เหลืออยู่ในบัญชีของคุณหรือก็คือเงินที่คุณไม่ได้ใช้มันในวันนั้นๆ

ถ้าคุณมีบัญชีแบบนั้นจริงๆ คุณจะทำอะไร? มีเงินเข้ามาเรื่อยๆทุกวันแต่ไม่สามารถเก็บไว้ใช้ได้ในวันอื่น ต้องใช้ให้หมดไปในวันนั้นเลย... แน่นอนเลยว่าเกือบทุกคนก็ต้องคิดว่า ก็ต้องใช้เงินที่มีอยู่ในบัญชีในแต่ละวันให้หมดไปสิ!

วันละ 86,400 บาท!! ทุกคนได้เท่ากัน

ซึ่งจริงๆแล้วนะครับ เราทุกคนมีบัญชีธนาคารที่พูดถึงนี้อยู่แล้ว บัญชีนั้นเรียกว่า “เวลา” นั่นเอง ทุกๆเช้าทุกๆวัน มันจะให้เงินหรือเวลากับคุณ 86,400 วินาที แต่ทุกคืนมันก็จะหมดไปเองโดยไม่มีข้อแม้ว่าในวันนั้นคุณจะใช้เวลาได้มากน้อยหรือดีแย่แค่ไหนก็ตาม มันจะไม่ถูกยกไปใช้ในอีกวันนึงได้เลย หรือแม้แต่จะขอเบิกมันเพิ่ม ยืมคนอื่นหรือหามาจากที่ไหนได้อีก นั่นทำให้คุณไม่สามารถใช้มันได้มากกว่าที่คุณมีในแต่ละวัน

พูดง่ายๆคือ ทุกวันตอนเช้า คุณจะได้เงินหรือเวลานี้มาใหม่และทุกคืน เวลาที่ไม่ได้ใช้ก็จะหายไป และถ้าคุณไม่สามารถใช้เงินฝากในวันนี้ได้ทั้งหมด ก็เท่ากับว่าคุณสูญเสียโอกาสของคุณและไม่สามารถที่จะย้อนเวลาหรือเอามันกลับคืนมาได้

วันละ 86,400 บาท!! ทุกคนได้เท่ากัน

การใช้เวลาให้มีค่าที่สุดเป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยนะครับ หลายครั้งที่เราสงสัยว่าทำไมคนอื่นถึงเก่งกว่าเรา สอบได้คะแนนดีกว่าเรา ทำงานดีกว่า ประสบความสำเร็จเร็วกว่าเรา หรืออะไรหลายๆอย่าง เราเคยหันมามองมั้ยครับว่าคนเหล่านั้น เขาใช้เวลายังไง และในเวลา 86,400 วินาทีที่เรามีเท่ากันทุกคน คนอื่น เขาทำอะไรกันบ้าง ระหว่างที่เราออกไปเที่ยว เขาจะทำอะไรกัน ระหว่างที่เราเล่นเกม คนอื่นจะทำอะไรอยู่? เราต้องรู้จักแบ่งเวลาและใช้เวลาให้ได้ผลดีที่สุด

เวลาเป็นสิ่งที่ไม่สามารถยืมกันได้ คุณไม่สามารถกู้ยืมเวลามาเพิ่มให้เวลาของคุณหรือยืมมาจากของคนอื่นได้ เวลาที่คุณมีก็คือเวลาที่คุณมีและมันก็มีอยู่แค่นั้นแหละ การจัดการเวลาเป็นเรื่องของคุณเองที่จะตัดสินใจว่าคุณจะทำอะไรบ้างและใช้เวลายังไง เช่นเดียวกับเงินที่คุณต้องตัดสินใจว่าคุณจะใช้จ่ายเงินมากน้อยแค่ไหน ทุกเรื่องที่เราทำหรือไม่ได้ทำ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเรามีเวลาพอหรือไม่พอที่จะทำอะไรก็แล้วแต่ แต่มันขึ้นอยู่กับว่า เราต้องการทำสิ่งไหนมากกว่ากัน และเราจัดการเวลาหรือแบ่งความสำคัญให้กับสิ่งพวกนั้นอย่างไร